Walkie Talkie

Lang, heel lang geleden, toen de Limburgse klanken nog veel meer dan nu als muziek in mijn gebabbel doorklonken en Slavistiek ook nog bestond als studierichting aan de KU Leuven, vroeg de prof me tijdens het examen “Geschiedenis van Polen” als bijkomende vraag of ik – als duidelijk Limburgs klinkende – toch wel wist welk kasteel in Limburg gebouwd werd door de Teutoonse orde.

Toen het weekend waarop ik afgesproken had met een middelbare schoolvriendin een herfstig mooie dag leek te worden, spraken we af dat ik richting Limburg zou komen en al snel stond de oranje wandelroute in Alden Biesen centraal op onze radar.

Ach wat, schoolvriendin. Ze is zoveel meer dan dat. Ze noemt mij met regelmaat van de klok “maatje” en ik denk dat dat maatje inderdaad de lading zoveel beter dekt.
Sinds halverwege het middelbaar al delen we samen niet alleen heel veel mooie momenten maar ook vele kleine en grote verdrietjes. Zelfs als er maanden – en soms zelfs jaren – voorbij gingen voor we weer eens afspraken, telkens opnieuw leek het net alsof we elkaar de week ervoor nog gesproken hadden. Zo’n maatje dus.

Zeg nu zelf: Dat je tijdens het wandelen babbelt, véél babbelt en zelfs zoveel babbelt dat je noodgedwongen drie tot vier keer rechtsomkeer moet maken omdat je je plots realiseert dat het wel al héél erg lang geleden is dat je de bewegwijzering nog tegen bent gekomen, dat is met enige mate van fantasie nog te vatten. Maar dat je al meteen nadat je van de parking bent afgelopen, het presteert om het allereerste bordje van de wandeling te missen, dat is echt niet iedereen gegeven.
Of dat redelijk in onbruik geraakte woorden als walkie talkie op het eind van zo’n namiddag opeens opborrelen in je hoofd maar dan wel met een heel andere invulling dan de oorspronkelijke betekenis, dat wil ook wat zeggen.

Volgens mij valt dat allemaal onder de categorie “Genieten tot de derde macht”.
Al een dag of twee ervoor begint het ongeduldig afwachten en vol verwachting uitkijken naar het ogenblik dat je in je auto mag stappen. Zelfs aftellen naar Sinterklaas was als kind toch minder aangenaam want daar speelde de stressfactor “stel dat ik toch niet zo braaf ben geweest als ik zelf vermoed” een zeer bepalende rol.
Dan is er vanzelfsprekend ook nog het ongebreideld de hele namiddag kletsen, lachen, verkeerd lopen en foto’s maken voor de eeuwigheid. Het nagenieten wordt ingezet bij maatje aan de keukentafel met een heerlijke kom verse zoete aardappelsoep, nog meer gekwetter waaraan na een hele middag nog steeds geen eind lijkt te komen, aangevuld bij momenten met het vrolijke gebabbel van haar oudste dochter die ondertussen lustig door het deeg voor de pannenkoeken klopt. Het lief van de dochter en de vader des huizes die ondertussen mee aan tafel waren aangeschoven, zullen zich hoogstwaarschijnlijk weer eens afgevraagd hebben hoe lang die batterijen nog gingen meegaan.
De weg naar huis lijkt op zo’n dagen net iets minder lang, de werkdag erna veel minder vervelend dan elke andere doorsnee-maandag.

Dankjewel voor al die heerlijke momenten maatje en lang zal je leven, héél lang nog als ik het voor het kiezen heb. De Bolleniensis Brierselianis is nog lang niet geschreven, ik kijk alvast uit naar onze volgende walkie talkie. Gelukkige verjaardag x