Kippenkoers

Hilariteit. Ik denk dat algemene hilariteit het best de atmosfeer beschrijft die sinds zaterdag in ons kippenhok hangt. Alleen al omdat hij zo vurig aan zijn erkenning als king of the coop heeft gewerkt, vond ik dat Gringo een grotere harem verdiende. Amy broedt nog steeds liever op een leeg nest dan dat ze het ego van onze nieuwbakken haan streelt. Enkel van Madge kreeg hij tot nog toe wel de aandacht die hij denkt te verdienen want zij huppelt hele dagen als een schoothondje achter hem aan.
Onder het motto “eentje is geentje”, ben ik afgelopen weekend dus nog twee cochin krieltjes gaan oppikken bij de kippenkweker waar Gringo vandaan komt: Een grijze die Perla werd gedoopt en een min of meer witte die gemakkelijkheidshalve de naam Blanche mee kreeg.

Thuis gekomen met mijn aanwinsten werd er mij meteen op gewezen dat die witte toch maar een vuilwitte was, wat meteen voldoende aanleiding bood om haar “la sale Blanche” te noemen. Die avond nog bleek ze haar naam meer dan waard te zijn.

Daar waar Ginger – excuseer, Gringo – bij zijn aankomst in mei al vanaf de eerste avond meteen de trap naar boven had gevonden, bleek dit voor Perla en Blanche net iets minder evident. Toegegeven, ons kippenhok zal voor velen de allures van een paalwoning hebben want het hok staat redelijk hoog van de grond. Telkens als mijn vader vroeger bij ons langskwam, ging hij eerst tot bij de kippen om vervolgens doodgemoedereerd te vragen wanneer we die lift in dat kippenhok nu eens eindelijk gingen installeren. Zo hoog dus.

Diezelfde avond, rond een uur of acht realiseerde ik me opeens dat ik misschien best een zou gaan kijken of de gezusters het hok in waren geraakt. Halverwege het tuinpad wist ik dat mijn avondactiviteit niet hetgeen ging worden wat ik een minuut daarvoor nog voor ogen had.
Volkomen op haar gemak trippelde Blanche mijn richting uit om vervolgens rechts af te slaan zodat ze kon bekijken of het grasveld al dan niet geschikt was voor een lange-afstandswandeling. Perla daarentegen stond zich voor het poortje van de ren niet alleen af te vragen hoe ze in hemelsnaam uit dat hok was geraakt maar vooral ook hoe dat ze er weer in kon. Ze liet zich zonder al teveel van haar oren te maken in mijn armen sluiten en zodra ik haar in het hok had gezet, vleide ze zich tegen Amy aan die dat, onvoorstelbaar maar waar, toeliet.
Het klokje boven het elektrisch deurtje van het kippenhok gaf op dat moment 19:53 aan. Langzaam aan begon ook de avond te vallen.

Wat er zich het volgende uur afspeelde kan waarschijnlijk dienst doen als openingsscène voor een nieuwe Chicken Run film. Gekakel en gefladder vanuit de bessenstruiken werd afgewisseld met gemopper en getier van ondergetekende die -gewapend met een zaklamp tegen haar voorhoofd- op haar knieën door de struiken manoeuvrerend het onderspit leek te moeten delven voor dat wit mormel. Het was ondertussen pikdonker en ondanks haar bijna fluorescerend witte kleur, bleek Blanche toch geen licht te geven in de duisternis. Gelukkig liep ze zich uiteindelijk vast in de kleine kippenren die enkel nog maar dienst heeft gedaan op momenten dat we kuikens hadden.