Carla

Voor degenen die zich afvragen of ik ooit uit mijn keuken kom, kan ik bij deze bevestigen dat dat gelukkig inderdaad wel het geval is.

En af en toe levert dat heerlijke momenten op, zoals gisterenavond bijvoorbeeld, dankzij Carla. Het is onvoorstelbaar hoe iemand die je van haar noch pluim kent, je dag zomaar opeens dat extra gouden randje geeft.

Zonder al teveel enthousiasme zwierde ik ‘s avonds toch maar mijn wandelschoenen in de auto. Wie weet dat ik toch nog een stapje in de wereld zou zetten nadat ik mijn jongste had afgezet op het voetbaltoernooi van zijn ploeg. De gedachte alleen al bezorgde mezelf het nodige gegniffel: alsof ik op een vrijdagavond rond een uur of acht, na een vermoeiende dag op het werk, écht nog een uurtje zou gaan wandelen.

Google Maps wist me op de parking van de voetbal te vertellen dat het niet eens 5 minuutjes rijden was tot aan de kerk van Betekom dus besloot ik toch maar even te gaan kijken. Het alternatief van mijn vrijdagavond in de plaatselijke voetbalkantine te moeten doorbrengen was toch net ietsje minder aantrekkelijk.

Eens de auto geparkeerd en mijn wandelschoenen aan, gaf de helderblauwe lucht die hier en daar versierd was met wat verloren gelopen kraakwitte wolkjes, duidelijk te kennen dat rechtsomkeer maken absoluut niet nodig was omwille van het risico op regen. Al wat meer in mijn sas, ging ik op zoek naar het startpunt van de wandeling.

Het eerste bord dat ik tegenkwam was weliswaar niet die van de wandeling die ik voor ogen had, maar bood zo een leuke aanblik dat ik er waarschijnlijk gewoon een tijdje naar heb staan glunderen.
Daar stond het: mijn allereerste zwerfboek. Het boek bleek achtergelaten te zijn door Carla en was gericht “aan de persoon die dit vindt”.
“Dat ben ik, dat ben ik!”, zong het in mijn hoofd. Mezelf kennende, vermoed ik dat ik in al mijn euforie mogelijk zelfs spontaan een huppeldansje heb gemaakt, alsof ik de pot met goud aan het eind van de regenboog had gevonden.

Draai of keer het hoe je wil: als Carla niet gedaan had wat ze dacht dat ze moest doen, was mijn vrijdagavond er waarschijnlijk eentje geweest van dertien in een dozijn. Maar nu dus niet en daarmee verdient ze wat mij betreft eeuwige roem.

Meer weten over zwerfboeken?