Vensterbank-tuinieren

Dinsdagmorgen 3 augustus, laatste dag van mijn vakantie. Spontaan begon vanmorgen “Het is weer voorbij die mooie zomer” door mijn hoofd te spelen. Vrolijk deuntje maar helpen om dat bah-gevoel weg te werken, deed het niet echt.

Waarom ik plots om 10:20 voorover gebogen stond over een van mijn bloempotten weet ik niet meer, waarschijnlijk omdat ik me nog maar eens bedacht dat het nu toch echt wel tijd werd om die pot met daarin het mislukt experiment van vorig jaar terug op te bergen.

Als verwoed vensterbanktuinier had ik vorige zomer een zodanig succesvolle poging ondernomen om zelf chilipepers te kweken dat ik zelfs vriendinnen quasi onder druk gezet had om er uiteindelijk een paar te adopteren. Dus meende ik dat we wel voor wat moeilijkers konden gaan: gember kweken.

Ook het scheuten aan de gember kweken verliep vlotjes: er groeiden inderdaad scheuten aan het knolletje dat tot halverwege in een bakje water stond, het omplanten naar een bakje met potgrond -nog steeds op mijn vensterbank in de keuken- no big deal. Maar toen kwam de dag dat de vensterbank te klein werd en de gember moest omgeplant worden naar een bloempot van serieuzer formaat en verhuisde naar een knus hoekje in de woonkamer … De timing was ook niet ideaal zo vlak voor het winterseizoen en omdat knusse hoekjes al eens zo knus zijn dat ze af en toe vergeten worden, zal mijn prachtige gemberscheut net iets teveel water ontzegd zijn bij momenten … Dus ja, hier en daar werd er een blad wat bruiner en moest er af en toe een extra-water-initiatief op poten gezet worden. Helaas! Op een dag had ik ongewild toch de volledige scheut – zonder knol – in mijn handen. Wat een zonde.

Op zo’n momenten komt de eeuwige optimist in me boven. Of noem het verdoken luiheid, dat mag ook maar de bloempot bleef knusjes overwinteren waar dat hij stond, wie weet in het voorjaar …
Maar ook het voorjaar ging voorbij en verschillende keren heb ik op het punt gestaan om de pot terug leeg te halen en naar de kelder te verbannen.

En toen was het dus 3 augustus 10:20. Voorover gebogen over de naar mijn mening volledig uitgestorven bloempot, merkte ik opeens dat er 2 mooie groene scheuten tot bijna in mijn neusgaten priemden.

Mijn bah-gevoel was op slag verdwenen en “Het is weer voorbij die mooie zomer” brak midden in het refrein abrupt af om plaats te maken voor een fenomenaal enthousiast “Er is leven, er is leven na de dood” zoals alleen Freek de Jonge dat kan zingen.