Pierogi for president

Pierogi, uitgesproken als pjèroggie met de klemtoon op de o en de g van garçon heeft bij mijn Poolse familieleden ondertussen een ware cultstatus bereikt. Het is grappig om vast te stellen dat niet alleen bij de generatie van mijn moeder en haar zussen (mijn tantes dus) gesprekken na goed 10 minuten gegarandeerd uitmondden op het onderwerp “eten”. Ook mijn nichten – en zelfs mijn achternichten en achterachternichten in sommige gevallen (jaja die kennen wij ook nog) hebben blijkbaar allemaal dat identieke gen geërfd.

En als het onderwerp eten over de tong gaat, dan valt meestal al heel erg snel het woord: pierogi.
Zo dus ook op een winterse dag in januari. Een achternicht dropte toen een niet mis te verstane boodschap dat ze graag eens het spel “Hitster” met een hele hoop nichten wilde spelen omdat ze blijkbaar danig onder de indruk was van de muziekkennis van haar moeder en mijn zus. Daardoor vroeg ze zich af of ook dat een familiale geaardheid was. Wel, er is maar één manier om daarachter te komen, niet?

Relatief snel was er niet alleen een datum geprikt maar had ik ook aangeboden om mijn eetkamer ter beschikking te stellen. De eerlijkheid gebiedt me om te zeggen dat ik er niet vanuit ging dat een hele schare nichten van aan de Maaskant effectief naar hartje Vlaams-Brabant ging afgezakt komen op een vrijdagavond na een drukke werkweek.

Niets bleek echter minder waar. Opeens gonsde het van de berichtjes van nichten die met elkaar gingen meerijden en de ene die de andere op het werk ging komen oppikken om dan rechtsreeks koers te zetten tot bij mij. Gezien de zeer concrete afspraken die er gemaakt werden, leek het meer dan duidelijk dat er inderdaad een volksverhuizing op til was. Dus opperde ik of ik misschien best ook iets om te eten zou voorzien, want op een lege maag kan er niet gekwist worden. Luttele seconden later was het hoge woord eruit: “Pierogi”. Mijn tegenwerping dat ik een iets bescheidenere spaghetti of chili con carne in gedachten had, viel volledig in dovemansoren. “Ik kom alleen voor pierogi” was het niet mis te verstane antwoord van een nicht en daarmee was klaarblijkelijk de kous af.

Opnieuw ging ik er verkeerdelijk van uit dat na het zotte idee van half het land afrijden voor een kwis, dit voorstel wel een stille dood zou sterven. Nog geen half uur later echter bood een andere nicht aan om samen met haar dochter ofwel bij haar thuis ofwel bij de gastvrouw pierogi te maken op vrijdagnamiddag.

Als er nu één ding is dat ik altijd heb willen leren dan is dat inderdaad wel hoe je pierogi moet maken. Ik kan me niet herinneren dat mijn moeder zich ooit de moeite getroost heeft om er zelfs maar aan te beginnen. Al dat gepriegel liet ze volgens mij met alle plezier over aan een aantal van haar zussen. Tot grote spijt van ondergetekende. Zo’n kans kon ik dus moeilijk aan me voorbij laten gaan.

En ja, bovenop de kwis werd er dus ook nog een pierogi-workshop ingepland op vrijdagnamiddag zodat bij aankomst alle hongerigen gespijsd konden worden.

Of het een leuke avond is geworden? Het was een knaller van formaat, eentje die zonder twijfel een prominente plaats zal krijgen in de familiegeschiedenis van de Lusicki-nichtjes.

De reactie van mijn jongste zoon de ochtend nadien: “Wat was me dat zeg”, gevolgd door de repliek van mijn oudste zoon: “Dat was een tafel met allemaal tante Liesjes, een hele avond lang” behoeft voor de ingewijden geen verdere uitleg.