“Ahaaaaa! Goe bezig mama.” Toen mijn oudste vanavond de deur naar de keuken opentrok en me aan de keukentafel in de weer zag met een 15-tal citroenen, een dunschiller, een aardappelmesje, een bokaal van 1,5 liter en een fles pure alcool, wist hij meteen hoe laat het was: Tijd voor de borreltjestocht op oudjaar.
Jaja, oudjaar. Uhu: oudjaar dat nog moet komen, oudjaar 2023 dus. Hoe het kan dat op dit moment al iemand met het komende oudjaar in haar hoofd zit? En daar ook nog eens een zaterdagavond voor opoffert? Tja … We zullen het er maar op houden dat je er niet vroeg genoeg aan kan beginnen zeker? Gewoon omdat tradities er zijn om in ere te houden.
Elk oudjaar trekt de chiroleiding van deur tot deur om bij de ouders die dit willen het nieuwe jaar alvast te komen inzetten met de allerbeste wensen. Ja! Dat moet je mij geen twee keer zeggen. Niets gezelliger dan een zotte bende jeugd die je woonkamer op oudjaar een uurtje op stelten komt zetten. En toasten op het nieuwe jaar, dat doe je met een borreltje, toch?
De mateloze populariteit van de chiroleiding noopte hen afgelopen jaar om de borreltjestocht al om 10 uur ’s ochtends af te trappen. Luidop durfde ik het niet zeggen, maar met een klein hartje vroeg ik me in stilte af hoe dat die bende rond een uur of zes bij mij binnengewandeld zou komen. Of gewaaid. Of gerold … Ach ja, afwachten maar.
Rond een uur of twee in de namiddag hing zoonlief opeens aan de telefoon:
“Mama, hebt gij toevallig niet nog een fles van die zelfgemaakte limoncello in de vriezer liggen voor straks?”
“Dju toch nee, die is helemaal op.”
“Arancello ook niet meer dan?”
“Neen schat, die was ook veel te lekker om lang te laten liggen 😉 Had ik eerder dan een week of twee geleden van het bestaan van die borreltjestocht afgeweten, dan hadden we wat stash achter de hand kunnen houden hé.”
“Spijtig maar ja.”
“Zullen we bij deze maar al meteen goede voornemens maken voor het nieuwe jaar en nu al afspreken dat ik voor een batch limoncello en arancello zal zorgen tijdens de borreltjestocht van 2023?”
“Da’s een gedacht. Dat doen we hè.”
De smile tot achter zijn oren was door de telefoon niet zicht-, maar duidelijk wel hoorbaar.
Gevolg: een gesmolten hart en een moeder die op een zaterdagavond in april alvast de aanzet geeft voor het komende oudjaar.
Kitchen.Caro 