Eitjes verven? Jawel hoor!
Eitjes verven is in de periode rond Pasen een onomstotelijk vaststaand begrip dat bij mijn Poolse familieleden nooit enige vorm van uitleg heeft vereist. Om je een idee te geven hoe ver dat dat gaat: Toen ik een tijdje geleden een foto postte op Facebook van mijn bezigheden dat weekend (’s zaterdags had ik me aan het limoncello maken gezet, zondag was de arancello aan de beurt), plaatste één van mijn “Poolse” nichten onder die foto: “Even kleurig als eitjes verven maar leuker om te proeven zeker.” Awel, ze zat er boenk op!
Als het tijdens mijn kindertijd iedere dag paaszondag zou zijn geweest, had ik ondertussen op mijn lauweren gerust en vol trots naar al die gouden medailles kunnen staren die ergens aan de muur zouden gehangen hebben omwille van mijn uitzonderlijke prestaties in het hardlopen. Ieder jaar liep ik me op paaszondag de benen onder het lijf uit want ik wilde graag èn de mooiste èn de grootste èn liefst ook nog veel meer chocolade eieren in mijn eigen mandje kunnen leggen dan mijn zus in het hare.
En na het eitjes zoeken buiten, lagen er binnen felgekleurde hardgekookte eieren met “chrzan” (lees: “ksjan”) op ons te wachten. Die chrzan (een soort pasta van geraspte mierikswortel met moes van rode bietjes) heeft me jaren gekost om te leren appreciëren, die hardgekookte eitjes daarentegen, die waren meteen ingebed in mijn DNA.
Op basis van de hoeveelheid gekleurde eieren die er rond Pasen op mijn social media passeren, kan ik alleen maar tot de conclusie komen dat er duidelijk nog meer nichten en zelfs achternichten op dezelfde wijze en in gelijkaardige mate erfelijk belast zijn.
Van zodra mijn eigen jongens dus een lepel konden hanteren, werden er hier in huis ook eitjes geverfd, al was het maar ten gunste van de trip down memory lane bij de mama.
Mijn jongens zijn ondertussen jongvolwassenen die het eitjes verven al enkele jaren ontgroeid zijn. En toch liggen er met Pasen ieder jaar opnieuw gekleurde hardgekookte eieren op de ontbijttafel. Ik kan het gewoon niet laten …
Weken op voorhand kijk ik al uit naar het moment waarop ik 6 geleipotten bij elkaar kan zoeken, eindelijk een gekleurd tabletje samen met wat azijn in elke geleipot mag doen en de potten vervolgens tot net onder de rand vul met kokend water om daarna af te wachten tot dat het tabletje verf helemaal is opgelost.
Hoop en al een kwartier later liggen er een tiental eieren te drogen op wat keukenpapier, glimmend van trots omwille van hun kleurig jasje. Die vijftien minuten zijn ondertussen wèl uitgegroeid tot een bijna heiligmakend ritueel van eitjes onderdompelen in de verf, vol bewondering naar de kleurenpracht in de glaasjes staren, om na enkele minuten voorzichtig een ei uit de geleipot te vissen en ze na een eerste keuring met evenveel liefde nog even verder te laten kleuren zodat het rood, blauw of groen nog net dat ietsje intenser wordt.
Ik heb vandaag toch nog maar eens mijn kalender gecheckt en opnieuw vastgesteld dat het écht nog 19 dagen verder aftellen is tot Pasen …
Kitchen.Caro 