Requiem for a hedgehog

Ligt dat aan mij of klinkt hedgehog echt wel zoveel mooier dan egel?
Mr Hedgehog doet bij mij spontaan een tekenfilmpje op mijn netvlies afspelen waarbij een lief, schattig stekelbeest door de tuin trippelt op weg naar de composthoop om zich daar met kleine smakelijke hapjes tegoed te doen aan het klokhuis van een appel die daar toevallig is achtergebleven.

Mijn fantasie zal zoals gewoonlijk wel weer een loopje nemen met de waarheid maar hebben wij op de lagere school ook niet meegekregen dat dat lieve, zachtaardige, mooie en elegante beestje een zege is voor je tuin omdat hij het onder andere vrijwaart van die smerige, vieze, kleverige, bruine naaktslakken?

Het gedeelte waarbij de horrorverhalen over Mr Hedgehog ter sprake zouden moeten gekomen zijn, werden ofwel met de mantel der liefde bedekt of heb ik onbewust verdrongen omwille van mijn overdreven uitvergrote hekel aan alles wat akelig en spannend is. Waarmee ik bij deze meteen wil waarschuwen dat degenen die hun idyllisch gedachtengoed over Mr Hedgehog graag in stand willen houden, nu best stoppen met lezen.

Het zal ergens halverwege juli geweest zijn dat een egel mij mijn eerste hartstilstand bezorgde toen ik in het donker toch nog maar even ging controleren of de kippen veilig en wel in hun afgesloten hok op stok zaten voor de nacht. Omdat ik sowieso al geen held ben in het donker, stapte ik – de verlichting van mijn smartphone aan op vollenbak – met een stevige tred de kippenren binnen. Een paar meter verder trok mijn inwendige handrem zichzelf vervolgens met volle kracht op zodat Mr Hedgehog ternauwernood nog kon ontsnappen aan het gewicht van mijn voet, die in een caoutchouc laars gehuld op het punt stond om het arme beestje te vermorzelen.
Ondanks het mateloos verschrikken, kon ik het toch niet laten om het beestje op de gevoelige plaat vast te leggen en toonde ik vervolgens vol trots aan iedereen die het wilde horen – of niet – wat voor een schat ik in mijn tuin had gevonden.

Zoals dat in thrillers ook meestal gaat, gebeurde er de volgende dagen … niks. Ik ging er dan ook vanuit dat mijn close encounter met Mr Hedgehog een eenmalig gegeven was tot dat ik enkele weken daarna in het halfduister nog wat van de warme zomeravond lag te genieten in de hangmat. Of ik effectief nog aan het lezen was of eerder suf gelezen al wat weggesoezeld was, zullen we hier even tussenbeide laten. Feit is dat een vreemd geritsel over de steentjes van het tuinpad tijdens het invallende duister mijn lijf deed verstijven en mijn oren tot het uiterste deed spitsen. Mijn eerste idee was dat een rat het tuinpad onveilig aan het maken was, wat me meteen nog wat verder in mijn schuilplaats deed wegkruipen. Geen haar op mijn hoofd dat er op dat moment aan dacht om ondanks de invallende koude naar binnen te gaan. Mijn ogen gefixeerd op het halve metertje tuinpad dat voor mij zichtbaar was, vroeg ik me net af wat het ideale moment zou zijn om veiliger oorden op te zoeken toen ik datzelfde geluid uit de verte terug mijn richting uit hoorde komen. Op zich was het wel een schattig geluid, het klonk als het lichtvoetig getrippel van iets dat zich als een dief in de nacht snel uit de voeten probeerde te maken. Het geluid op het tuinpad viel stil ter hoogte van de hangmat, waar een aantal overrijpe vruchten van de passieflora op de grond waren gevallen. Opnieuw leek het erop dat Mr Hedgehog, die even een tussenstop maakte om van de passievrucht te proeven, er een ongekend genoegen in wist te scheppen me de pleuris te doen schrikken.

Naar alle waarschijnlijkheid geholpen door de wet van Murphy, bleek ons Blanche (jaja, die van de kippenkoers) enkele weken later op een vroege ochtend dood voor het hok te liggen. Een keertje niet gaan kijken ’s avonds of het hok dicht is, wordt tegenwoordig blijkbaar onmiddellijk meedogenloos afgestraft. Waarom ze in hemelsnaam niet op tijd het hok in was geraakt, blijft tot op vandaag een raadsel. Maar dat alléén een stuk van haar achterkant weg was en de rest nog steeds duidelijk herkenbaar was als Blanche-da-Bitch, was voor mij toch ook du jamais vu. Kippen die in rook opgaan door een onverwacht bezoekje van de vos of een ren vol veren en kippenonderdelen omdat de marter zo nodig wilde spelletje wilde spelen, dat was ons spijtig genoeg welbekend. Wie was er in hemelsnaam zo lafhartig om een hen in haar rug aan te vallen om vervolgens liever de kippenkont dan de kippenbillen te verorberen? Over smaken en kleuren valt blijkbaar echt niet te twisten.

Wat mijn vriend Meneer Google me even later leerde? Subtiel uitgedrukt heet het dat een egel zich af en toe ook al eens durft te voeden met een prooi, in welk geval het dan kan gaan “om kleine knaagdieren, amfibieën of vogels (ook de eieren).” Op meer dan één kippenforum kon je vervolgens lezen dat die eieren voor een egel zonder probleem ook nog in de kip mogen zitten. Schattig hè, die egels?

En toch …
Eerder deze week, toen ik vanuit de garage het terras op liep, had ik meteen in de gaten dat er iets grondig mis was gelopen in ons vijvertje. Daarin dreef, waarschijnlijk verstrikt geraakt in de lange smalle bladeren van de vijverplanten, een klein opgerold hoopje stekels.
Ik wist niet beter dan het diertje met een schop uit het water te vissen en in een houten kratje te leggen. Ondanks het feit dat één van zijn soorgenoten mijn Blancheke naar de eeuwige jachtvelden heeft verbannen, was ik redelijk aangedaan door de aanblik van dat dode egeltje. Die perfect gevormde stekels, dat lieve donkere snoetje, die kleine maar stevige pootjes, voetjes bijna, waar moet je in hemelsnaam met een dode egel naartoe? Het idee van hem in de afvalcontainer te gooien, vond ik veel te zielig. Hem begraven leek me ook niet de beste optie want stel dat er misschien toch nog een waterkansje was dat hij leefde? Hem achterlaten in het veld achter onze tuin zodat de natuur er haar gang mee kon gaan, leek uiteindelijk nog de beste optie.

We zijn terug bij af. Ondanks het Halloween-gehalte dat egels in zich dragen, blijft een egel voor mij in eerste instantie toch dat schattige stekelbeest dat stiekem geniet van een appeltje. Rest in Peace Mr Hedgehog.