Ergens, heel diep verborgen in de allerverste uithoeken van mijn lichaam, schuilt er denk ik een apothekeres in mij. Geen pillendraaister, ik zie mezelf eerder als een flesjesvulster. Hoe kan je anders redelijkerwijs verklaren dat iemand zo dol kan zijn op lege flesjes?
“Een goei fles”, was het standaardantwoord van mijn vader, gevraagd naar wat hij voor zijn verjaardag zou gewild hebben. Een volle fles wel te verstaan. Zo niet bij mij – zijn oudste dochter – want klaarblijkelijk moet één of andere genmutatie er de oorzaak van zijn dat voor mij een “goei fles” leeg is.
Rabarber-gin (links)
Vlierbloesemsiroop (midden)
rabarbersiroop (rechts)
De eerste kriebels van de op handen zijnde flesjesfolie, waren enkele weken geleden al duidelijk te bespeuren. Als je in opperste euforie het ene na het andere flesje zit te bewonderen op sites als Flessenland.nl en enkele dagen later 19 kg glas aan huis laat leveren, dan moet ik je geen tekeningetje meer maken om aan te geven hoe laat dat het is.
En als je ’s morgens opstaat en als ontbijt eerst vlierbloesemsiroop begint te koken, dan staat het als een paal boven water dat de flesjesfolie hoogtij viert. Ach ja, let’s enjoy it while we can.
Kitchen.Caro 